Tja, Drunen
Tja, er zijn soms van die dagen dat je gewoon niet zoveel zin hebt in een wedstrijd. Net te koud, net te veel vieze restwinterwind, belachelijk laat startijdstip, nog wat vage pijntjes.
Maar ja de dames rijden mee en met het oog op een nabije marathon moet er toch een keertje op snelheid getraind worden na het wandeltempo van vorige week (30 km in Vught met zo'n klein mannetje aan kop die al begint te roepen dat je naar achteren moet als je hem op een meter nadert.
Parkeerplaats direct bij de snelweg, vlak bij de sportvelden waar vast de kleedruimtes zijn. Michel is er ook met erg fraaie Jupeler tas. Nee start is richting centrum.... Kortom, nog een sporthal en 3 kilometer wandelen en sprinten met een veel te zware sporttas (altijd handig om een paar extra schoenen, wat extra kleding etc. mee te hebben) verder een kwartier na de aangekondigde sluiting alsnog ingeschreven.
Gezellig, Rik, Piet, Peter en lange Hans zijn er ook. Voor echt inlopen geen tijd meer, maar 3 maal 100 meter inlopen geeft toch het beeld dat het tempo aardig omhoog kan. Netjes achteraan aansluiten in het startvak en vervolgens met Rianne en Frouke naar voren dringen om alsnog te zien hoe 5 minuten later Piet en Peter via een zij-ingang 10 meter voor ons invoegen. Maar goed, in de massa blijven we lekker warm tot de start.
Eerste stuk hard over de stoep en zigzaggend om voor de massa uit te komen, geen kilometerpaaltjes, maar na 2 kilometer wel dat kleine mannetje uit Vught. “Pas op hoor je gaat harder dan 4:45 per kilometer” kon ik niet nalaten om hem in het voorbijscheuren nog even toe te roepen. 3 km in 11:31, rond 4 kilometer aangesloten bij een snelle jongen die voor mij veel te hard liep en waar het me dus niet handig leek om hem in te halen. 5 km in 19:25. Samen door, af en toe de kop overnemend tot 10 km (39:16, 5 km in 19:50) waar mijn maatje tot dan toe zo hard moest lossen dat ik betwijfel of hij gefinished is. Tegen de wind in (zeer verbazingwekkend dat op een zogenaamd windluw parcours ¾ van de route de wind pal of schuin tegen staat) alleen verder op jacht naar afzakkers. 15 km in 59:02 (PR?, in ieder geval bijna 2 minuten sneller dan in Nijmegen) met een 5 in 19:46. Nee lekker gaat het niet, maar als ik zo doorloop dan komt die 1:24 wel in beeld. Onverwacht de Coach nog met familie langs de kant: “Michel zit vlak voor je”. Geen Michel te zien, nog 3 kilometer, ai nou gaat het toch wel pijn doen. 20 km in 1:18:50, weer 5 km in 19:48. Nog 1 kilometer, ja aan het eind van een hele lange weg is een boog te zien. Maar nee hoor, een of andere perverseling had nog een afslag naar rechts en dan weer 2 keer links bedacht. Anne in het publiek (je bent er bijna) en alsnog de snelste dame voorbij gespurt . Net op tijd zodat het finishlint achter me kon worden gestrekt. Laatste km in 3:43. Op een of andere manier werkt dat VDW programma van Bart toch wel erg goed. Met 1:22:59 een heel dik PR gelopen. Dat belooft wat..
Michel was al binnen en vlot volgden ook Rianne, Froukje, lange Hans, Rik, Peter en Piet.
Na een verfrissende douche en een prijsuitreiking die via live video direct naar Gorinchem werd doorgestraald door de vrouw van een trotse Coach was het tijd om huiswaarts te gaan. En wat een genot dat, in plaats van met de stramme benen weer dat hele $%# eind met die &*^ tas te moeten sjouwen, Rik ons in zijn Franse limousine hydropneumatisch geveerd naar de parkeerplaats bracht.
Tja, soms heb je niet zoveel zin in een wedstrijd en ben je toch blij dat je gegaan bent.
Lange Jan
Smurfen in de prijzen
Jan Weide had eigenlijk niet zo’n zin deze dag. Hij meldde dat direct ’s ochtends bij aankomst aan Frauke en Rianne, met wie hij vanuit Gorinchem koers zou zetten naar Drunen. Om onduidelijke redenen leefde de Drunense Duinenloop opeens onder het Typhoonvolk. Jarenlang verguisd - slechts een enkeling deed eens mee - maar nu zou er zeker tien man van start gaan. In principe dan. Want enkele verstandige lieden besloten te elfder ure toch van deze uitdaging af te zien. Jan had dus ook geen zin, maar besloot toch te gaan, misschien wel vanwege het goede reisgezelschap. Zelf had ik ook het plan opgevat om na twee jaar maar weer eens een halve te lopen. Min of meer als afsluiting van de winterellende, om me daarna wat serieuzer op het kortere werk te kunnen gaan richten. Omdat ik eerst nog ergens een antiquiteit moest ophalen (het was weer zover), en daarna het zondagse omabezoek wilde afleggen, besloot ik op eigen gelegenheid af te reizen naar het Brabantse natuurgebied, dat ik tot dan toe alleen kende van zomerse picknicks en smakelijke Palmpjes en Koninckjes op een zonovergoten terras.
De reis verloopt niet helemaal vlekkeloos, maar door enig richtingsgevoel en veel geluk parkeer ik tegen half een, een uur voor de start, pal achter het cultureel centrum waar je je kunt inschrijven en verkleden. Het is het vroegere Autotron, een nostalgisch bouwwerk met binnenplaats en fontein. Net als ik er in geslaagd ben zonder leesbril toch het hele formulier in te vullen, word ik door Piet gespot. Hij haalt me naar de verkleedhoek waar hij en Peter zich gesettled hebben. Ook Hans (niet ‘Bokito’ Ouwe Hans, maar Tweede Hans) heeft zich hierbij aangesloten. “We zijn nog speciaal naar Herwijnen gereden”, meldt Piet, “maar er ging verder niemand mee”. Voor Gerold bleek de poolwind te heftig en Anne was opeens zo verstandig geworden om na zijn rondje van 26 km niet ook nog naar Drunen te gaan. Het schijnt met de jaren te komen.
Maar goed, er zijn tot dan toe dus vier deelnemers. Tegen enen verschijnen dan opeens, enigszins paniekerig, Rianne en Frauke. Kort daarop ook Jan. Ze moeten nog inschrijven en hebben zich enorm gehaast om vanaf een verre parkeerplek net de deadline te halen. Het lukt. En ineens is daar ook Michel. Naar later zal blijken is hij optimaal voorbereid. Hij heeft gisteren, ondanks een verjaardag, maar één biertje gedronken.
Er wordt ingelopen. Start en finish worden verkend. De zon schijnt volop, maar de wind is ijskoud. Weer even terug in de warmte. Wat je aan moet trekken, is moeilijk te beoordelen. Ik sta te dralen, ga toch nog een keer de aardappels afgieten en dan zijn er opeens nog maar een paar minuten voor start. Het hele vak staat nu vol en ik beland op ongeveer positie 900 van de 1000. Niet echt slim, maar voorkruipen gaat nu niet meer. Nou ja, de eerste drie kilometer is het parcours vrij breed, verzekert een routinier mij. Dit jaar voor het eerst trouwens.
Na bijna anderhalve minuut passeer ik de matten en begint een langdurig inhalen van, nou ja, je weet het wel, de keuvelende moekes en de owatlopenwijgezelligmannen in hetzelfde shirt van een of ander obscuur stukadoorsbedrijf die alleen aan de volle breedte genoeg hebben. Nee Rik, niet zeiken, je loopt hier voor je plezier, dat hoort er ook bij, die mensen hebben ook inschrijfgeld betaald, dus rieleksss. Na drie kilometer begint het fietspad en wordt het veel smaller, bij vier kilometer komt er eindelijk wat lucht. Ik loop nog redelijk, maar echt lekker gaat het niet. Het plan is onder de 1.35 te lopen, liefst substantieel. Bij de 5 km is dit nog reëel, bij de 10 twijfelachtig, bij de 13 onwaarschijnlijk en bij de 15 interesseert het me geen zak meer. Mijn eerste Drunense Duinenloop, die zo dicht bij de Efteling een sprookjesachtige ervaring had moeten worden, is gedevalueerd tot een lijdensweg die niet eens het predikaat trainingsloop verdient. Het gaat voor geen meter en de fraaie omgeving kan daar niets aan veranderen. De maag zeurt, de benen hebben geen zin meer, ik heb het bij vlagen koud en vooral duikt steeds weer die klotewind op. Op het laatste open stuk, zo rond de 19, heb ik het idee dat ik bijna stilsta. Waarom doet een mens dit? Waarom is het niet windstil en tien graden, met een zacht motregentje?
Eindelijk zit het erop. Wat een schijtwedstrijd. Maar de organisatie is dik in orde. Prachtig parcours, goede verzorging, prima sfeer en, niet dat dat voor mij van enig belang is, maar ook nog leuke prijzen, naar later zal blijken. Want als ik Michel, Jan, Hans, Frauke en Rianne kort daarop aan de andere kant van de drankpost tegenkom, blijken die allemaal supergoed gelopen te hebben. Jan had bij het inlopen gevoeld ‘dat het toch nog wel wat kon worden’, is daarom als een speer vertrokken en na 1:22:59 (PR) alweer gefinisht. Hoe Michel het flikt, is me nog altijd volslagen onduidelijk, maar hij is met 1:22:42 nog net iets sneller. Wonderkind Rianne is er ook nu weer niet in geslaagd de knopjes van haar wonderklok op de goede manier in te drukken, maar het is wel goed gegaan. Zou ik ook zeggen bij 1.28:08 (PR??). Frauke en Hans hebben haar moeten laten gaan, vertellen ze, maar de schade is beperkt gebleven: 1:29:46 (PR?) respectievelijk 1:29:43 (PR, ook op de 10 en de 15). Zelf ben ik dan in 1:35:29 over de streep gekomen en als ik niet zo slap was geweest om drie keer te wandelen, had ik mijn doel nog gehaald ook. Peter zit met hetzelfde probleem, maar dan zonder te wandelen. Hij wilde substantieel onder de 1:40, maar heeft ook moeten afzien. Het is 1:40:24 geworden. Piet heeft de achterstand op Peter weten te beperken tot een klein minuutje, waar het eerst nog niet direct naar uitzag: 1:41:12.
Ik mag nog even uitlopen met de twee supermeiden die van alle probleempjes waar ik over loop te zeuren totaal geen last hebben gehad. Ons Rianne adviseert me de volgende keer toch een windstoppertje aan te trekken. Eenmaal binnen horen we dat over een minuut op tien de prijsuitreiking zal beginnen. En ja hoor, na een stevige introductie van alle sponsors, komen de dames van ouder naar jong aan de beurt. La Kremers is eerste in haar categorie, La Van Boekel tweede bij de nog jongere talenten. Twee Typhoonsters op het podium met beker, envelop en bloemen en als er een categorie proteselopers was geweest, had er zeker nog een derde (man) bij gestaan. Maar die staat nu, minstens even tevreden, achter een biertje. Als bijna alle prijzen zijn vergeven, worden nog eens de vijf over all snelste vrouwen naar voren gehaald. En weer staan onze smurfen erbij, als nummer drie en vier! (En weer is er een envelop; ze beginnen semiprofessioneel te worden).
Ben ik nog iemand vergeten? Jazeker. Ten eerste de coach, die niet voor niets met vrouw en kinderen is afgereisd om zijn pupil te zien schitteren. Dus Gertjan, jij ook een beetje gefeliciteerd. En ten tweede de verstandige heer Kaldenberg uit Herwijnen, die honderdvijftig meter voor de finish op de hem bekende wijze de Typhoners nog een prikkelend advies of inspirerende suggestie heeft toegedicht (iets in de geest van ‘je valt me tegen’ of ‘had je niet beter thuis kunnen blijven?&rsquo
.
Als alle prijzen zijn ingepakt en gevierd, breng ik vier van onze toppers naar de veraf gelegen parkeerplaats waar zij nietsvermoedend hun bolides hebben achtergelaten. Daarna vertelt Oma me nog een keer dat ik ‘echt niet te gek moet doen met dat lopen’. Don’t worry, er is vandaag al rekening mee gehouden. Eenmaal thuis meld ik de familie dat het een hartstikke leuke dag was. Alleen het lopen, daar was niks aan. “Beter dan andersom”, zegt mijn dochter.
Rik
Rondje Bommel
Hallo aanstaande Bommelaars,
Zoals reeds aangekondigd op Ridder Robs Roddelsite zal op zondag 21 maart weer een Rondje Bommel worden gelopen. Dit speciaal voor de mensen met marathonambities, maar ieder ander kan natuurlijk ook meedoen. Ook fietsers, chauffeurs en (mental) coaches zijn van harte uitgenodigd. Voor degenen die nog van niets weten, even de hoofdpunten.
Om 8.30 uur verzamelen bij Anne, centrum Herwijnen, kan niet missen.
Circa 8.40 uur vertrek naar Brakels veer (3 km).
Overtocht met pont van 9.00 uur (€ 0,50) en rekken/strekken.
Dan over de Waaldijk naar en door Zaltbommel en over de brug.
Drinkpost op 19.2 km, direct na de brug. Wie hier stoppen wil, kan per auto terug naar Herwijnen.
Voor de doorlopers zijn er drie varianten:
1. Bij de ooievaars (in Herwijnen aan de dijk) rechts en via Schoutensteeg naar Anne. Totaal 30,8 km.
2. Bij ooievaars dijk blijven volgen, tot de stoep waar we op de heenweg omhoog zijn gegaan, daar rechtsaf en terug naar Anne. Totaal 32,0 km.
3. Bij de stoep van 2 de dijk blijven volgen (even eenzelfde stukje dijk lopen als op de heenweg) en bij de volgende stoep (Wayeneindse Steeg) rechtsaf, door naar provinciale weg, daar rechtsaf parallelweg op, weer rechtsaf Nieuwe Steeg in, tot bij Anne. Totaal 33.7 km.
Alle afstanden volgens opgave www.afstandmeten.nl.
Tot slot het belangrijkste: de afterparty is bij mij, Rik dus, slechts 2 km lopen vanaf Anne (of rijden, vooruit). Met koffie, thee en vette snacks.
Graag tot de 21ste,
Rik
BERLIJN
Wij, Lia en Judith, gaan het ook maar eens proberen in het buitenland.
Berlijn 26 september dus.
Hans heeft al aangegeven mee te willen, Rens twijfelt nog maar gaat heus wel mee, en Monique ziet het ook wel zitten.
Als er nog meer lopers zijn die het ook eens in Berlijn willen doen, laat het ons effe weten, dan kunnen we binnenkort na de dinsdagavondtraining wat afspraken maken.
Het Loopcircuit.
Je bent geblesseerd en kan niet trainen, dus je komt niet bij de vereniging en heel gauw gaat het leven verder zonder veel contacten met je vereniging, dus je denkt, laat ik eens naar een wedstrijd gaan, dan zie je al die lopers en loopsters van Typhoon, waar je normaal mee traint, weer eens een keer.
Zo gedacht en dus zo gedaan en naar Hoornaar gegaan.
Je verwacht daar bijna de hele loopgroep 2 te zien, maar dit bleek een vergissing.
Slechts iets meer dan 10 lopers en loopsters van Typhoon waren aanwezig bij de opening van het loopcircuit.
Ik heb de contacten weer aangehaald en kwam ook mijn fysiotherapeut tegen die mij nadrukkelijk aangaf voorlopig niet te mogen lopen, maar dat er wel goede vooruitgang aanwezig was ( mag ook wel na bijna 2 maanden blessureleed ).
Wat mij echter dus tegenviel was de belangstelling voor deze loop.
Natuurlijk, er zijn genoeg redenen te vinden om niet deel te nemen aan deze wedstrijd, maar als typhoonlid moet je deze wedstrijden koesteren.
Een loopcircuit is als je niet uitkijkt zo weer ter ziele of lijdt een kwijnend bestaan.
Dit moeten we niet willen voor onze vereniging. Er zijn genoeg andere zorgen.
Laten we met z’n allen laten zien dat wij waarderen wat er voor ons gedaan wordt, door de andere wedstrijden van het loopcircuit wel aanwezig te zijn.
Groet en ik hoop dat als alles goed blijft gaan, aan het eind van februari weer wat te mogen trainen.
Erik.
RRR van het WEB gegooid
Dreigt de ondergang van Rob's Roddel Rubriek??
Wederom is de medogenloze site van Rob verhuisd. Volgens goed ingewijde bronnen moest de redacteur vluchten voor zijn hachje.
En dan smeekmailtjes sturen of wij, de enige echte-journalistiekverantwoorde site zo maar even het nieuwe adres willen doorgeven.
Dit doen wij graag, zodat ieder met eigen ogen kan zien wat een ellende onze Robbie uitkotst.
In plaats van freubelen op de pc kan hij beter wat harder gaan trainen??!!!
De redactie wenst ieder een goed 2010 en weet wat u leest!
Hieronder mail van Robbie:
Van het WEB gegooid!
Het lijkt onschuldig geroddel.
Maar nu is de maat toch echt vol voor de KPN!
De Baanloze Atletiek Vereniging Typhoon moet haar 'banen' pakken en haar heil elders zoeken.
Vanaf vandaag moet u terecht op .... www.vanviegen.info
En inderdaad ... geen enkele provider wilde ons nog hebben dus zijn we voor onszelf begonnen.
En aan alle lezers van "de zieke boeg" alhier! Een heel gelukkig gezond en sportief nieuwjaar gewenst!
lappenmand II
Hallo Dames en Heren,
Nog iemand in de lappenmand.
Even een mailtje om, voor de geïnteresseerden, even te verduidelijken waarom ik op dit moment afwezig ben. snif, snif.
Loop al een week of 3 niet, omdat ik gewoon even niet meer kan/kon! Flink last van de lies en omgeving. Zo erg dat gewoon lopen al een behoorlijk probleem was. Even aangekeken, maar dit verbeterde niet. Naar de fysio..en uiteindelijk nu bij een manueel therapeut, omdat het probleem (wat nu achteraf eigenlijk al heel lang bestaat) voortkomt uit het SI gewricht wat aan de rechterkant compleet vast zit. Had altijd al wat last van de rechterbil (ja kan daar veel pijn krijgen hoor ik een aantal denken!!) met uitstraling naar het onderbeen, maar nooit echt veel aandacht aan besteed. Totdat nu lopen echt een probleem werd. Ook ws door de laatste zwangerschap en de vele extra kilootjes etc.
Was zelf erg bang dat het in de heup zat, maar dit is dus absoluut niet het geval. En belangrijker, er is iets aan te doen. Veel oefeningen en manuele therapie en het lijkt al wat beter te worden. Zit nu elke dag thuis op de hometrainer maar dat is niet mijn ding, fiets me het ongans maar kom nergens, zeer saai. Zo gauw het gaat ben ik er weer. Het begon zo lekker te gaan. Maar genoeg gezeur...vol goeie moed straks weer een frisse start.
Allemaal fijne feestdagen en tot gauw.
Groetjes Colinda