Durf jij de uitdaging aan????????

Beste hardloop vrienden en vriendinnen.
Vorig jaar hebben we op de Montee du grand ballon kennis gemaakt met Patrick Franken.
Hij is een begrip op het gebied van  "trailrunnen".
Speciaal voor onze club is hij bereid een extra clinic te organiseren en wel op zaterdag 21 mei.


Wie:            Iedereen die het leuk vindt om in de heuvels en bospaden te lopen en wat meer wil weten over trail lopen.
Waar:           In Gulpen.
Hoe laat:      Start 10:30
Kosten :       25 euro per persoon.


Hoe ziet het programma eruit?

Koffie/thee bij binnenkomst- voorstelronde- presentatie-  praktijkronde- napraten met vlaai en sportdrank) en daarnaast is er de mogelijkheid om trailschoenen te testen van Salomon. Ze hebben er 25 voor zowel man en vrouw. Het zijn vooral gangbare maten, dus nooit 100 % van de deelnemers kunnen testen. maar het is wel een mooie extra optie van de clinic.

Als je wilt deelnemen aan deze clinic kun je je aanmelden bij Pleunie of Rianne.
Graag voor 7 maart.
De clinic gaat pas definitief door als we minimaal 15 deelnemers hebben.

Groet Pleuni & Rianne

Koekwaus

Koekwaus (Lat. W. Austeriopsis vulkoekinensis)

Voorkomen

Tweebenig zoogdier, in opgerichte toestand tot ca. 1,60 m hoog. Heeft in de zomer een roodbruine vacht, die in de loop van het najaar plotseling verandert in diepzwart.

Voeding

Alleseter met een duidelijke voorkeur voor vulkoeken en rosébier. Incidenteel eten ze zich misselijk aan druiven.

Gedrag

Koekwauzen zijn sociale, levendige dieren, soms op de rand van de hyperactiviteit. Ze spreken een mengsel van Nederlands, Brabants en Engels. Maken zowel in groepsverband als solitair voortdurend geluid en zijn bijzonder beweeglijk. Beschikken tevens over een uitstekend uithoudingsvermogen. Zo is een geval bekend waarin een opgewonden volwassen wijfje in nauwelijks drie uur een afstand van meer dan 40 kilometer aflegde!

Habitat

Hoewel ze weinig natuurlijke vijanden hebben, blijft de populatie klein. Het leefgebied beslaat oostelijk Noord-Brabant, ruwweg tussen Maaskantje en Cuijk. Naar verluidt wordt in de regio Gorinchem regelmatig een vrouwelijk exemplaar gesignaleerd.

De dood of de gladiolen.

New York Marathon, 7 november 2010.

Door een bijzonder lot uit de loterij ben ik medio mei ingeloot voor de Marathon van New York. Normaal duurt dat een jaar of drie voor het lukt, bij mij was het de eerste keer raak. Een beetje onverwacht dus, maar wie A zegt moet ook B zeggen. In de maanden ervoor hebben we daarom alles geregeld, vliegtickets, appartementje, huurauto en wat gaan we doen..

 

En zo kan het dus gebeuren dat we ons op de eerste woensdag van november 2010 in de Big Apple bevinden. Op het vliegveld van Newark merk je al het één en ander van het loopevenement. Borden die de lopers welkom heten, georganiseerde groepen in dezelfde outfit. Vanuit ons appartement zitten we vlakbij Central Park en ook daar lopen veel atleten hun trainingsrondjes en hangen overal vlaggen van naamgever ING. Die club moet wel een vermogen in het evenement hebben gestoken Alleen de officiële naam al, ING New York City Marathon 2010, overal staat het op. Verder als gevolg van de Nederlandse inbreng, heel veel oranje. Je voelt je helemaal thuis, net Koninginnedag, maar dan anders. Deze hele stad ademt marathon.

 

Old Blue Eyes, Frank Sinatra, zong er al over, met een enigszins bewerkte tekst:

 

Start spreading the news, I’m running today

I want to be a part of it - New York, New York

My old running shoes, are longing to go

Right from the start till the end – in Central Park

 

These Marathon miles, are melting away

I’ll make a brand new start of it - in old New York

If I can make it there, I’ll make it anywhere

It’s up to me - New York, New York

 

De dagen voor de grote dag verkennen we stad uitgebreid. Veel met de metro en nog meer te voet. Het bezoek aan Ground Zero is best apart. Tien jaar geleden ging ik hier nog met de lift naar de 108^e verdieping en nu zijn het twee grote gaten in de grond.

Op donderdag gaan we naar de expo om het startnummer op te halen. Ik krijg een shirt van de Marathon en nog één voor de 5 mile loop op vrijdag. Een goody-bag met allerlei gratis dingen. Zo kom je aan je spullen. We regelen transport vanaf Manhattan naar de start en een sms-service zodat Nanda zondag ongeveer weet waar ik uithang. 

Ik durf niet te trainen uit angst dat mijn kuit het begeeft. Ik had me ingeschreven voor die 5 mile loop die de New York Road Runners op vrijdagochtend in Central Park organiseren. Maar ook die heb ik laten lopen, net zoals de Friendship run op zaterdagochtend. Geen onnodige risico’s.

 

Zondagochtend vroeg om 4:30 uur gaat de wekker; marathondag is begonnen. Gelukkig begint de wintertijd in Amerika in het eerste weekend van november en hebben we dus een uurtje langer rust gehad. Tevens zit in nog in mijn Nederlandse slaapritme, dus vroeg naar bed en dito weer op. Ik heb overigens niet veel geslapen, ben veel wakker geweest, maar zoals mijn moeder altijd al zei: “het is een slecht houtje dat van het liggen breekt”.

 

Een half uur later zitten we al in de metro naar Grand Central Terminal. Uit het station steken we twee Avenues over naar de bus op Fifth. En dan begint het spektakel eigenlijk al. Want waar in het eerste boek uit de Marathonbijbel nog de schepping wordt beschreven van het evenement door de Griekse koerier Pheidippides die van de stad Marathon naar Athene liep en dood neerviel, gaat boek twee over de grote uittocht, de exodus dus. Overigens een bekend grapje, is de vraag waarom Pheidippides niet na 20 mile is gestorven en ons heden ten dage de man met de hamer had bespaard. Maar dat terzijde.

De uittocht dus. Er staan daar namelijk niet een paar bussen, maar enkele honderden. Hebt u weleens zo’n rampenfilm gezien, dat een grote stad bedreigd wordt door aan vulkaan, aardbeving of nog leuker, marsmannetjes en dat de bevolking dan geëvacueerd moet worden? Nou zoiets dus, een grote uittocht, alleen gaat alles heel vriendelijk maar wel gedisciplineerd. Rijen lopers worden de netjes de gereedstaande bussen in gedirigeerd en als er een stuk of twintig vol zijn, zet de colonne zich in beweging met voor- en achteraan politieagenten op motoren. Ook ik voeg me in de rij en vind een plekje in één van de bussen.

 

Alles perfect geregeld, een voorproefje van de geoliede machine die de organisatie zal blijken te zijn. Het is dan ook logisch dat de inschrijving voor zo’n evenement, $265,--, veel geld lijkt, maar dat er ook heel van dat geld gedaan moet worden. Een hele wereldstad wordt gedurende een groot gedeelte van een dag stilgelegd, het verkeer ontwricht en dat om ruim 45.000 lopers en 2 miljoen toeschouwers langs de kant een feestje te geven. Ik zeg altijd maar zo, het kost wat, maar dan heb je ook wat. En dan te bedenken dat ze hier 41 jaar eerder zijn begonnen met 127 lopers die ieder 1 dollar inschrijfgeld neertelden en dit jaar meer dan 120.000 inschrijvingen hadden, waarvan bijna tweederde dus teleurgesteld moest worden. Of de 6000 vrijwilligers, het half miljoen foto’s die gemaakt worden, de 106 officiële tijdklokken, om nog maar een paar willekeurige cijfers te noemen.

 

Mijn bus is snel vol en samen met nog een aantal zetten we ons in beweging door de donkere en verder lege straten van Manhattan. Onderweg ik eet mijn vier bammetjes met gerookte kalkoen en een banaan, het is net een schoolreisje. Ergens halverwege voegt zich vanaf rechts nog zo’n zelfde stoet bussen in de colonne en als een soort ritssluiting vormt zich een nog langere stoet. Via de Brooklyn-Batterytunnel komen aan de andere kant van East River en bereiken de Verrezano-Narrows Bridge, het beroemde startdecor van de marathon.

 

Ik zoek de groene zone op, aan de oceaankant van de brug. Het is zes uur in de ochtend en koud, koud, koud. Ik heb dikke kleding aan, er is warme koffie en thee, donuts en er worden zelfs gratis mutsen uitgedeeld, maar oh, wat is het koud. En het duurt nog ruim drie en een half uur voor het begint. Er staan soort legertenten waarin enige beschutting te vinden is en ik begrijp nu waarom sommige mensen oude slaapzakken bij zich hebben. In de bus moest ik er nog om lachen, die deden er zeker zolang over dat ze onderweg bleven slapen. Maar nu weet ik beter, want dat waren gewoon mensen met ervaring die niet voor de tweede keer kou zouden lijden. Slim dus. Ik loop wat rond en probeer de andere Typhoners te vinden, wat niet lukt. Ik ga een tijdje in zo’n tent liggen tussen andere slachtoffers.

 

Vooraf had ik al besloten om een Dyclofenac in te nemen, een pijnremmende spierverslapper. Ik heb gekozen voor de lichtste versie. Ik wil hoe dan ook de finish bereiken, want het lijkt me waardeloos om juist in deze marathon uit te moeten stappen. Die kans is redelijk groot aanwezig omdat ik al weken last heb van mijn rechterkuit. Hierdoor heb ik niet kunnen trainen en is de voorbereiding dus minimaal geweest. Veelvuldige fysiotherapie en compressiekousen hebben enigszins geholpen, maar in de laatste training voor ons vertrek naar Amerika, ging het op de baan van Typhoon weer mis. Ik was dus best bang dat het fout zou gaan en heb voor de meest zekere mogelijkheid gekozen, een pilletje slikken. Deze soort staat overigens niet op de dopinglijst, dus geen zorgen voor urinetesten. Ik slik de eerste door en stop de tweede in het zakje van mijn loopbroek om halverwege in te nemen.

 

Om half acht lever ik mijn bagagezak in bij bestelbus 17 en ga naar het groene startvak. Ik weet dat Piet hier in ieder geval naar toekomt, dat hadden we per sms afgesproken. Om een uur of acht komt hij aan, samen met Gerold en Anne-Wiebe. Fris en fruitig, zo uit de bus. Zo’n georganiseerde reis heeft dus toch wel zijn voordelen, twee uur langer in bed liggen bijvoorbeeld. We lopen snel naar de UPS-bussen om ook hun bagage in te leveren en gaan naar de start. We besluiten zolang mogelijk met elkaar op te lopen. We gaan het groene startvak in, samen met nog ongeveer 5000 lopers zullen we hier van start gaan, en wachten op het grote moment. Ik neem afscheid van mijn trouwe Nike joggingbroek, nog uit de tijd dat ik 10 kilo zwaarder was en dus twee maten te groot, die een nieuw leven gaat leiden voor één of ander goed doel.

 

Volgens Piet hebben we wind mee, het waait namelijk nogal stevig. Dat klopt, tot dat we  in aanloop naar de brug 180 graden moeten draaien en we de koude bries in ons gezicht voelen. Net op het moment dat ik me afvraag of we het startschot wel zullen horen, dreunt het kanon. We zijn op weg. Met een vertraging van maar 4 minuten gaan we over de eerste tijdmatten bij de start. Met zijn vieren lopen we de brug op naar het onderdek, Staten Island af. De groepen blauw en oranje starten via het bovendek. Best jammer, want zo komen we niet op de foto van het beroemde mierennest lopers op de brug. De wind komt vanaf New York en is hard en koud. Tevens schijnt op het onderdek de zon niet. Even twijfel ik of ik de juiste kledingkeuze heb gemaakt. De andere Typhoners lopen allemaal in lange broek en met lange mouwen. Gerold draagt zelfs een gebreide trui en handschoenen.

 

Het eerste gedeelte van de brug gaat langzaam omhoog, maar je merkt er weinig van omdat we door de grote hoeveelheid lopers nog niet echt vaart kunnen maken. Ruim over de helft begint de afdaling van het brugdek; waarom lijkt het toch of een brug altijd meer stijgt dan daalt, vanaf welke kant je er ook overheen loopt?

 

Aan de andere kant van het water lopen we van de brug af, de eerste 2 mijl zitten erop. Via fly-overs lopen we over de oranje en onder de blauwe lopers Brooklyn binnen. Op het asfalt, tussen de huizen, uit de wind en het zonnetje erbij, is het meteen aangenaam loopweer. Toch de juiste kledingkeuze. Overal gaan kledingstukken uit en de straat ligt bezaait met shirts, broeken, handschoenen en shawls. Het is uitkijken geblazen, dat je niet ergens over struikelt. Gerold maakt zijn eerste sanitaire stop en het zal niet de laatste blijken te zijn. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn steunkousen op te trekken en samen lopen we het gat naar Piet en Anne-Wiebe dicht.

 

We slaan linksaf de wijk in, vervolgen onze weg tussen de huizen, passeren de eerste drankpost en het 5 km punt. Dan rechtsaf de bocht om Fourth Avenue op, waar we ons tussen de blauwe lopers mengen. We lopen de komende vijf mijl over de brede vlakke avenue met door beton gescheiden rijbanen. De oranje lopers aan de linkerkant, blauw en groen rechts van de afscheiding. Later lees ik dat het verboden is om van rijbaan te wisselen tot het officiële samenvoegpunt op 8 mijl.

 

Op Fourth krijgen we een voorproefje van het gekkenhuis dat ons te wachten staat. Het publiek wordt steeds talrijker en luidruchtiger. Mijn naam, die dankzij Run2day-Dick groot op mijn shirt staat, leidt tot veelvuldige aanmoedigingen, “run, Theo, run” en “you can do it, Theo”, aan één stuk door. Piet heeft zijn naam ook op de borst en wordt ineens Pie-jet genoemd. Rare jongens, die Amerikanen. Overal langs de route maken bandjes mooie, vrolijke muziek en soms ook minder mooi. Ergens probeert een zanger uit hoeveel geschreeuw zijn microfoon kan verdragen terwijl zijn maten proberen hun gitaren en een drumstel te slopen. Helaas houdt de apparatuur stand.

 

Piet en Gerold houden er een stevig tempo in. Ik kan redelijk goed volgen, maar Anne-Wiebe geeft aan dat het net een tandje te hard gaat en dat hij zich laat afzakken.

Op verzoek van Gerold maken we weer een sanitaire stop. Omdat bij de dixi’s een wachtrij staat, wordt een locale heg van Hollands water voorzien. Wat zullen daar volgende jaar de tulpjes mooi groeien. We lopen Anne-Wiebe weer achterop, passeren in de 10km in een veelbelovende tijd en gaan op weg naar de 15, die in 1:21 gerond wordt.

 

Net voor dit punt staat mijn lief langs de kant, met een oranje fietsvlaggetje dat we all the way uit the Netherlands hebben meegenomen. Zij ziet ons niet maar wij haar wel. Piet en ik, Gerold heeft namelijk weer een mooi muurtje gezien, stoppen heel even voor een heel kort praatje en gaan dan linksaf Bedford Avenue op, de komende drie mijl ons domein. Bijzonder is het publiek rond de 17-18 kilometer. Hier gaat de route door een Joodse wijk. De traditioneel geklede Joodse bevolking moest oorspronkelijk niet veel van het wereldse evenement hebben, maar de afgelopen jaren is er toch een soort tolerantie ontstaan en moedigen sommigen zelfs in het Jiddisch de lopers aan. Heel apart.

 

Gerold sluit weer aan en gedrieën begeven we ons over de vlakke, soms wat dalende weg, richting de halve. Hier begint het ergens fout te gaan. Ik voel mijn rechterkuit, waardoor ik ook al weken niet had kunnen trainen, wisselend warm en koud worden. Ik besluit niet te forceren en geef bij mijn medestrijders aan dat ik me af laat zakken en in een rustiger tempo probeer de finish te halen.

 

Spoedig verdwijnen ze uit het zicht, ik zal ze in Amerika niet meer terugzien. Alleen loop ik door. Hoezo alleen? In New York loop je nooit alleen. Via het halve punt en de tweede brug, de Pulaski Bridge, een kort venijnig klimmetje, bereiken we Queens om twee mijl later aan het betere werk te beginnen. Waar Gebrselassi moest opgeven, begint de Queensbore brug, de derde en meest lastige van het stel. Nooit geweten dat een brug zó lang kan zijn en zó lang kan stijgen. En wij maar zuchten tijdens een training op de Merwedebrug. Wat een ellendige klim. Meer wandelend dan hollend bereik ik de overkant.

 

De bovenbenen gaan steeds meer aangeven dat ze er mee willen kappen. De Dyclofenac werkt echt, het ontspant je spieren. Die hebben dus steeds minder zin om ook maar iets in te spannen.

 

Aan de andere kant van de burg over de East River bereiken we Manhattan. Direct aan de overkant maak je een 270 graden draai en ga je onder de brug door First Avenue op. Ik had er wat over gelezen en was voorbereid, maar wat je dan ziet: mensen, mensen en nog eens mensen. Zeven, acht rijen dik, je kijkt  je ogen uit, kippenvel. Maar First Avenue blijkt wel het volgende probleem. Aan toeschouwers dus geen gebrek, dit is één de drukste gedeelten van het parcours en je hoort, soms tot vervelens toe, “good job, Theo”. Maar die Avenue dus, ruim 5 kilometer lang en net zoveel meters vals plat. Heel af en toe een paar blokken licht dalen, maar verder alleen maar geleidelijk stijgen.

 

Bij 17 mijl is er een grote drankpost van sponsor Poland Spring en hier worden de enige sponzen tijdens de marathon verstrekt. Ik neem er één mee, als souvenir, want zweten doe je bij mijn tempo niet. Een mijl later gratis energierepen en gels van PowerBar. Dat dan maar proberen, baat het niet dan schaadt het niet. Ik heb niet zoveel met gels en ook deze valt niet in goede aarde. Bah, wat een slijmerige derrie.

 

Ik zwoeg verder over de First, waar aan het eind een stevige klim wacht over de vierde brug, de Willis Avenue Bridge, die de lopers in de vierde wijk van New York brengt, de Bronx. Vroeger was een bezoek aan de Bronx al voldoende reden om je rennend voor je leven voort te bewegen, tegenwoordig is dit een heel vriendelijk ogende suburb. Bij de drankpost nabij de 20 mijl slik ik voor de zekerheid mijn laatste pilletje in. Na een goede twee kilometer verlaten we de wijk en via de laatste brug, gelukkig een vrij vlak exemplaar met de naam Madisson Avenue Bridge, gaan we opnieuw Manhattan in. Vanaf daar is het alleen nog maar 5 mijl naar het zuiden, naar de finishlijn.

 

De route vervolgt door Harlem, waar de kerken net uitlopen en gospelbands de lopers aanmoedigen. Fifth Avenue is alweer zo’n gekkenhuis. Eén grote mensenmassa die klapt, roept, muziek maakt, van alles uitdeelt, snoep, fruit, drinken, koekjes, bananen. Je kunt het zo gek niet verzinnen.

 

Ik kom ondertussen niet echt meer vooruit. Vooral de kilometers 37 en 38 zijn een martelgang en gaan in ruim 8 minuten per stuk. Dit is dus letterlijk een marathon ‘lopen’.

 

Nanda staat weer langs de kant. Ze had al op meer plaatsen gestaan maar de sms-service, die we hadden afgesloten, had alleen maar de tussentijden tot de 15km doorgegeven en die waren iets anders als later in de wedstrijd. Ze was er dus nog steeds vanuit gegaan dat ik in hetzelfde tempo liep en daarom dacht ze, als ze ergens lang had gestaan, dat ik al voorbij was. Niet dus. Maar goed, daar is ze gelukkig weer, als kan ze ook niet meer doen dan me het beste wensen en me meelijkwekkend nakijken.

 

Piet, Gerold en Jan-Arie zitten al uitgebreid aan het bier als ik aan de laatste vijf kilometer begin.

Halverwege Fifth schieten we Central Park in. Langs drukbevolkte stoepen, werk ik me door het laatste heuvelachtige traject heen, een kort stukje naar boven en daar is de verlossende finish. Petje af, shirt recht, nummer goed zichtbaar en lachen, als een boer met kiespijn, alles voor een mooie foto. Na 4 uur, 22 minuten en 18 tellen is het voorbij, ik heb het gehaald, pijnvrij en doodmoe..

Ik heb New York gelopen.

 

Gedisciplineerd worden de finishhandelingen afgewerkt. Medaille om, op de foto, warmhoud folietje, tasje met chips, water, sportdrank en een appeltje voor de dorst. En het is wel de bedoeling dat je doorloopt, want na jou komen er nog twintigduizend, dus graag de gang erin houden. Ik ga mijn bagagetas ophalen bij bestelbus 17. De rij busjes begint bij nummer 66, dus we plakken er nog een kilometertje aan vast. Daarna naar de uitgang, waar mijn vrouw op me wacht.

 

Samen lopen we terug naar ons appartement, twee kilometer verderop. Waar anderen zich krampachtig voortbewegen, gaat dit me opvallend soepel af. Blijkbaar toch een positieve bijwerking van die spierverslapper. Elk nadeel heb zijn voordeel. Onderweg wordt ik diverse keren door wildvreemde voorbijgangers gefeliciteerd, New Yorkers weten een finisher waardering te geven. Wat een marathongekke stad is dit toch.

 

Alle Typhoners blijken goed te hebben gelopen, want ook Gerrit, Anne-Wiebe, Heidi en Gonny zijn in heel fraaie tijden gefinisht. Andere beroemdheden: Prins Pieter Christiaan (3:28), Beau van Erven Dorens (3:55), Toine van Peperstraten (4:32), zangeres Do (4:44) en Thomas Acda (6:22). En ook ik heb voor de vierde achtereenvolgende keer mijn marathon PR botter naar beneden bijgesteld.

 

Moet ik na de spierverslappers nu aan de anti-depressiva? Nee natuurlijk niet. Uiteraard valt de eindtijd iets tegen, het is er nou niet één om mee weg te lopen. Maar gezien de niet optimale voorbereiding heb ik er vrede mee. Ik heb onderweg gewoon wat langer van het feestje genoten.

Het doel was in ieder geval heel blijven en uitlopen en dan het liefst binnen de vier uur. Maar als je merkt dat die tijd niet gaat lukken en je dit mentaal hebt aanvaard, richt je je op het volgende doel. Bij mij was dat in ieder geval vier en een half uur, want dan kom je de andere dag in de New York Times.

Was ik zonder pillen ook zonder blessure aan de start gekomen? En had ik dan beter gepresteerd? Wie het weet mag het zeggen. Feit blijft: “I’m in! Class of 2010”. Eigenlijk was deze marathon een halve te lang, maar dit was een ervaring die niemand me ooit meer afneemt. Ik kan het iedereen aanraden.

 

De volgende dag gaan we naar de Marathon-shop bij de finish in Central Park. Ook hier is het weer druk. Rijen wachtende voor het graveren van de medaille en voor de shop. Shirts, petjes, jacks, tights, lange mouwen, korte mouwen, mannenkleding, voor dames, posters, alles met “Finisher 2010” erop, gaat als zoete broodjes over de toonbank. Hoezo crisis?

 

Zelf koop ik een petje, shirts heb ik al genoeg gratis gekregen. Uiteraard spendeer ik 2 dollar aan een exemplaar van de New York Times. Sectie F is geheel gewijd aan de marathon. Even bladeren en ik zie mijn naam. Je hebt wel een goede bril nodig, maar op pagina F20, kolom 5: nummer 22658, Schermers T. 49M, 4:22:18. Eén van de zes die deze tijd hebben gelopen.

 

In dezelfde krant het verhaal over het debacle van levend marathonlegende en wereldrecordhouder Haile Gebrselassi, die bij de Queensboro Bridge, na bijna 25km met knieproblemen uit moest stappen. Dat scheelt mij weer mooi een plekje op ranglijst. Later zal Haile zelfs zijn afscheid van de atletiek en pensioen aankondigen. Best jammer, want nou hebben we nooit meer de kans om samen een stukje op te lopen. Overigens heeft hij dat pensioenbesluit een week later weer teruggedraaid, dus wie weet ooit...

 

Ik heb gelukkig niet echt veel last van stijve, stramme spieren. Als je lang hebt gezeten, is het lastig op gang komen. Zo is de gang naar het toilet, waarvan ik u de details verder zal besparen, geen makkelijke. Maar de echte test komt dinsdag. Dan gaan we naar het Vrijheidsbeeld, We hebben een kaartje voor de kroon. Geen lift, alleen maar smalle draaitrappen; 354 treden omhoog, 354 treden weer naar beneden. We gaan het beleven.

 

Maandag, ‘the day after’.

Acht november, onze trouwdag. Alweer 26 jaar. Hé 26jaar, 26 mile, 42 kilometer, een marathon.

Het huwelijk is net een marathon, soms gaat het snel, soms langzaam, soms geniet je, soms heb je pijn. De cirkel is rond!

Theo.

 

Beneluxrun 2012, 800km Estafette

Woensdag 2 mei 2012 vindt in het historisch centrum van La Roche-en-Ardenne de eerste editie plaats van de Benelux Run met een sprookjesachtig parcours en een sfeer die zijn weerga niet kent, mag dit grootste vierdaagse sportevenement van de Benelux met recht de loopbelevenis van het jaar worden genoemd.

Duizenden lopers die ieder op hun eigen manier een unieke overwinning behalen; toegejuicht door een enthousiast publiek zullen een sportieve prestatie leveren.

Samen beleef je een uniek (hardloop) avontuur. Je gaat door nachtelijk Luxemburg, ontwakend België en Nederland.

Bij het einde van de dag zie je samen de zon ondergaan ......en weer opkomen en laat natuurlijk een legendarische indruk achter .......

Beleef het mee en zorg dat je er bij bent!

http://www.beneluxrun.eu/home

 

Weer eens wat anders??